4 Temmuz 2013 Perşembe

Yapayalnız Fırtınada

Aslında kimse hiç kimse bilmez içimdeki fırtınalardan. Çünkü hiç kimseye anlatmam fırtınalarımı. İnsanların zaten kendi dertleri başlarından aşkın, bir de benimle uğraşmalarını istemem doğrusu.

Hep kendi kendime kurtuldum fırtınalardan. Kendi gemimim hem kaptanıydım, hemde tayfası. Çok zorlandım gerçekten. Ama her şeye yetişebildiğimi gördüm. Yalnız değildim aslında çevremde çok arkadaşım vardı ve yeteri kadar dostum... Yardım istemedim onlardan. Yalnız halledebildim çünkü hepsini. Belki bir gün başa çıkamayacağım bir fırtına karşıma çıkarsa biliyorum ki hiç bir dostum beni yalnız bırakmayacak. Hepsi benim arkamda olacaklar.

Ben yine kaptan olacağım kendi teknemde... Belki kahve içmeye gelen arkadaşlarım oldur güvertede... Birbirimize anlatacak uzun ve bol kahkaha dolu anlılar anlatırız. Gülmek çünkü güzel şey. Ben birini mutsuz görmeye dayanamam. Çok arkadaşımı dinlemişimdir geceler boyunca. Dertlerini dinleyip neler yapması gerektiği konusunda tartışmışızdır. En azından onun kafasındaki fırtınayı dindirip sapasağlam demir atmasını, mantıklı kararlar alabilmesi için güneşli bir ortam yaratmışımdır.

Ben severim fırtınadan kurtaran insan olmayı. Dert dinleyip derman olmayı... O yüzden çevremde en güçlü, en heybetli, en mutlu, en kafası rahat insan benmişim gibi görünürüm. Kimse bilmez o yüzden içimdeki fırtınaları. Ben kendim sağlam çıkarım fırtınalarımdan.

Merhaba fırtına ve yine kaldık biz seninle başbaşa...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder